و این شد که توتو بیامد به هوش

                           نوشت انچه بشنیده بود او به گوش

قاهره غمگین ُ ارام ُخموش

مردمش میزبان مهربان شاه ما

انور سادات با اشکی به چشم

زار از احوال مهمانهای خود

با دلی بگرفته در هنگام شام

کرد نگاه بر اُعلیاحضرت فرح!

امپراتور پس کجاست؟

بغض سردی در گلوی اُعلیاحضرت نشست

کرد نگاه بر صندلی خالی شاه فقید

شُد بلند از پشت میز

با کمی عرض ادب

ترک کرد تالار میهمانی کاخ را تا رود

در پی شُویش ببیند او کجاست؟

          خاست از جایش مه ایران و رفت 

                                  تا میان باغ جوید همسر غمگین خویش

        انکه نیکی کرد ُاین نامردم حق ناشناس

                                  در جواب مهربانی های وی گشتند نیش

بیش از چند پله راه نارفته بود از دور دید:

شاه ایران در کنار رود نیل بنشسته است

سایهء گرم خدا برروی اب

بر رخ امواج شط افتاده است

تند کرد گامش که تا زودتر رسد بانو فرح

تا ببیند بهر چیست؟

تاخیر شاه مهربان

تا بگوید منتظر ایستاده اند

بر سر سفره همه پیروجوان

چون رسید

چشمان شاهم را سرشک اراسته بود

قطره های داغ اشک بر گونه اش نقش بسته بود

                   قطعه قطعه نان میان رود نیل مینداخت شاه

                    دشمنان تازه ای از بهر خود میساخت شاه

اعلیاحضرت ز شاه پرسید :

این گریه زچیست؟

بهر رُخسار شه ایران چنین اوضاع کَریست

                      شاه مبادا از غم تاج است این اشک ُغمت؟

                      شاه مبادا از غم مال است این  چشم ترَت؟

کرد نگاه شاه فقید بر دیده گان همسرش

انکه تنها همدم اوست در شبان اخرش

نرم گذاشت دستان بانو را به روی شانه اش

انکه تنها یادگارست از دیار و خانه اش

گفت شه بانو ببین:

هر قطعه از این نان شود

قسمت یک بچه ماهی از برای سفره اش

               میدهم من نان به ایشان تابگیرند رنگُ اب

                                  سیر گردند ُ کنند تخت  شه  ایران  خراب

               چون بزرگ گردند گویند مرگ بر شاه برین

                                  تیشه بردارند بکُوبند جنگل ایران زمین

               با شمایم ناکسان نامردمان اخر چه شد؟

                                  هم نمک خوردیدُ هم جام نمک بشکسته اید

               دست به دستان علف هرزهای باغ میهنم

                                  چشم وجدان را به سوی ادمیت بسته اید

               داد اموال بر شما شاه فقید تا در فرنگ

                                  درس  بخوانیدُ  بسازید  کشور  ایران  ما

                یاد گیرید صنعتُ همت کنید با هم که تا

                                  گردد   اباد  کوچه های  خاکیُ   ویران  ما

               چون شدیدسیرُخیال کردیدکه عاقل گشته اید

                                 مفت فروختید بیرقُِ خورشیدُشیرُشان ما

               ننگتان باد مردم حق ناشناس گردید خجل

                                 از چنین اوضاع که اوردید سر ایران ما

               حال بیائید تا دهیم دستان به هم پیرُ جوان

                                 همچو توتو داد زنید جاوید شه مهربان ما

مردم ایران ما -

مردم ایران ما

ویران شده خاکُ زمین اریائی

           ای   پادشه   خوبان داد    از  غم تنهائئ 

                                 دل بی تو به جان امد وقت است که باز ائئ

           ما ديده به خون شستيم در بزم اهورائئ

                          فاليست  که  حافظ گفت :  بايد تو ز راه ائئ

           اين نکته چو حافظ خواند بر توتو شب هجرت

                            اتش بکشيد جان را زين مســتی شيدائئ

           عمريست که مشتاقان بی تاب رضا شاهـــــی

                            هر باده که مينوشند اشکيست به تنهائئ

           پير حرم درد است دردی کـــــــــــــش ميخانه

                            يک باده نثارش کــــــــن زان جام ثريائئ

          هر گوشه به جان زخميست ازخاررهت سوزان

                           متروکه شده است شاههاجانم ز شکيبائئ

           گر کنج قفس امشب پابسته به زنجيرم

                           شادم که به خواب ديدم در قامت فردائئ

          افتاب کمال توتو تابد پس اين شب ها

                            نوميد مشو ايران زين ظلم شبان گائئ

                                                                                 زندان اوین۱۳۸۲

             به انجائئ رسید قصه انقلاب

                                                      که ایران بکردند شیاطین خراب

            نه چپ بود نه راستُ نه مشروطه خواه

                                                      نه از بهر دین دار بماند قبله گاه

           خمینی که رخت از امامت بدوخت

                                                      به بیگانگان دینُ ایمان فروخت

           به دستور غربُ زخواستهای شرق

                                                      به فریاد رعد وز گرمای برق

           بکردند براه زرگری جنگُ تا

                                                      نماند ز ایران نشانی به جا

           به فرمان غرب شد عراق حمله ور

                                                 جنوب شد زبمبهای شرق شعله ور

           بکُشتند    مردان و    زنهایمان

                                                   به   یغما    ببردند   عروسانمان

           ز نخل های اهواز وکارون رود

                                                    زبانه بلند اتشُ سوزُ دود

          وخرم شهر گشت خونین ز شر

                                                    نماند زنده حیوانُ انسان حشر

          وصدام همان که ز شاه خوف داشت

                                               چوایشان برفت بذر نفرت رو کاشت

         بزد نیش خود را گرفت انتقام

                                               پشیزی نداشت پیش شاه او مقام

         شنیدم ز میری که بود یار شاه

                                               امیری ز پیران مشروطه خواه

        که صدام شرف یاب بود پیش شاه

                                                دوتا میشد او سوی ان قبله گاه

        به دستان شاه بوسه میزد ز پاس

                                                ومیکرد زبخشایش او التماس

        چه شد عظمتت خاک ایران من؟

                                              چه کردند ترا دشمنان جان من؟

      که ملا ُ مشتی گدای خرفت

                                               چنین کارشان زرقُ رونق گرفت

      خداوند فردوس  نیامرزد ان

                                                عبوسی که ذلت کشید خاکمان

       شبی با خیالی پرُ از غصه خفت

                                                  به بستر توتو با خدایش بگفت

       که اخر مگر شاه ایران چه کرد؟

                                                  چرا اتشش گشت خاموشُ سرد

       خمینی که اباد کرد گور زشت

                                                  ز خون جوانان هزار قبر سرشت

       چه شد؟ هان توانست کند خاممان

                                                  به نیرنگُ تزویر کند راممان؟

       چو چندی گذشت رفت به خوابی عمیق

                                                بخواب ناگهان گشت به جائئ دقیق

       میان دوصد ادم رنگ به رنگ

                                                خمینی رو دیدُ  شناخت بی درنگ

      عبایش کثیف بود ُ رویش سیاه

                                                 به  انواع  درد  گشته  بود   مبتلا

      به گردش هزار تیغُ  زنجیرُ میخ

                                                ب عمامه اش بود عصائئ چوسیخ

      به  زیر  بغل  داشت   نعلین   ُپا

                                               بهِ   اتش   نشانده   بهِ   اذن   خـــــدا

      کنارش صفی مثل صفهای نان

                                              که   داریم  مثالــــــش در ایران عیان

      هزار  پیرُ  کودک  زنُ  مرد  در ان

                                              چنا نند خشمــــگین به دور از بیان

      بپرسید توتو که اینـــجا کجاست؟

                                              یکی  گفت  برادر  قیامت  به  پا ست

      جلوس کرده بود ان طرفتر یکی

       ز انکر   و منکر   شنیدم     که   او

                                                 ندارد   پشیزی   به    عرش    ابرو

        هر انچه که گفته دروغ بوده است

                                                  ز نیرنگُ تزویر شلوغ بوده است

       و دارم سوالی زاو جای درس؟

                                                  چرا   داد   فتوا    به    جنگُ نترس

       چرا   کرده    نشکفته    پَرپَر مرا؟

                                                  چرا کرده من را به پایش فــــَدا؟

       هزاران چو من در صف ایستاده اند

                                                  فریب از خمینی چو من خورده اند

       یکی بر سرش ارپیچی خورده است

                                                 و ان دیگری زیر تانک مُرده است

       یکی  پا  ندارد  یکی  چشمُ  گوش

                                                  یکی دست ندارد یکی عقلُ هوش

       خدایا    بگیر داد ما را از این

                                                   عبوس  خرفت  پیر  گشته  لعین

     در این لحظه پهلوی توتوشَدید

                                                  گرفت دردُ  از   خواب   ناگه   پرید

      نگاه کرد به بالای سر افسری

                                                  بزد   با   پوتینش به او  تُو  سَری

      و با کابل افتاد به جانش شَدید

                                                 نداردکسی باورش انچه دربندکشید

     چو پوست از کف پای توتو بِکِند

                                                 ببست دستُ پایش   به زنجیرُ  بند

      قفس تنگُ نوری نبودش عیان

                                                 نفس سختُ بادی نبودش وزان

      بجرم نوشتن اسیر گشته بود

                                                 چو مرغ قفس بالُ پر بسته بود

       به دوّم رضا شاه ایرانیان

                                                  به خورشید تابناک عرشُ کیان

      نوشت نامه ای سوز ناکُ حزین

                                                 به  خون  ارمیده  ز شلاق   کین:

در این زندان دَربسته

هنوزم جای تو خالیست

نه بادی میوزد بر سوی ما نه تندری ناچیز

همه افسانه است دنیا

زمین پنهان

خدا پنهان

وجود دیگری پنهان

امیدی نیست در ایران

تو گویئ گفتنیها مایم ُ بس

کسُ غیری نمی ماند

تو در رویای من پر باز میکردی

تو در فکر منی

من خود ترا گمراه می کردم

تو تنهایئ منرا بی تامّل

                                              بدست کُوچ میدادی

تو اسان می نمودی درد هجران را

اسیر بندُ زنجیر بودنُ

                                               تلخی زندان را

                                                                                     ۱۳۷۲/۶/۳۰                                                                                                               زندان اوین

        بدین    راه    بِ شد    پرچم      انقلاب

                                                    که ایران بکردند به جنگی خراب

      ز ان       تابناک    عرش     بالا مقام

                                                   بمــــاند  یخ زده  باغ زردی  ز مام

     به سردشت زَدِش بمب شیمی عراق

                                                  وقطع شد ز مِین پای کُردها ز ساق

     و   اواره    گشتند عرب ها یمان

                                                 و  بمب ها  شدند  زیب   بام هایمان

    و  اقوام   لرُِ   بختیار    زاده ها

                                                  همان     مردم     پاکُ   دل ساده ها

    بلوچُ   اعجم    ترکُ گیلک   و فارس

                                                 سیه پوش شدند مردم دشت پارس

     و اباد    گشت    قبرُ    در    شهرها

                                                ز حدّ    شد     فزون     بیوه مردها

     زنان   بی کسُ  طفلکان   بی پدر

                                                عروسان سیه بختُ چشمان به در

      بدُوخت مادر از بهر طفلش کفن

                                                 پدر کرد به دستان خویشش به تن

     و مادر چو دید گشنه است کودکش

                                                 فروخت عِصمتش شیر دهد کودکش

     در این    همَ هَمه   ناگهان یک شبی

                                                  خمینی همان   مست   ز خون   قبی

     پذیرفت    قطع  نامه    را      پیر  خر

                                                 به    دستور      ظلمُ  به   فرمان   شّر

     هزاران    اسیرُِ      هزاران       شهید

                                                بجا    ماند    از     ان    انقلاب   سعید

      ولی       تازه   بدبختی   اغاز     شد

                                                خمینی    که    مُرد   سفره ای باز شد

دلیل  شد  که  توتو ز  غم  در  جوانی

                                               نوشت : قصه  سیرک را  تا  بدانی

کاروانی امد ُ گویند سیرک امد به شهر

                                            کودکان ازفرط شادی تنگ اوردند دهر

چادران بر پا شدُ تیپورُ تنبک ساز شد

                                            ای بزرگان کودکان سیرک حقیقت باز شد

اه این دیگرچه است؟

بلبل میان بند چرا؟

مسخره است گل گشته است پَرپَر چرا؟

دلقکی اعلام دارد پرده های گونه گون

از نگاهش میتوان خواند قلبی دارد پُر ز خون

اولین پرده در این باب است که عاشق پیشه ای

میرود بر سوی یارش با نگاهی شیشه ای

میرند بر در که لیلا امدم بر سوی تو

باز کن در را که میدانم همین است کوی تو

ناگه از انسوی سنگی میجهد بر دیده اش

میشکاند قلب مهربانُ تن از شیشه اش

پرده دیگر چرا تاریکُ خاموش خونه است

هان همان جائیست که فرهاد مارُ لیلا پونه است

پردهء دیگر زنی را عُر عُریان میکند

کودکش را در میان خویش پنهان میکند

میفروشد جان خویش تا لقمه ای نان جور شه

از برای طفلکش نان ُ لباسی جور شه

در  میان پرده دیگر

یتیمی ٬ کودکی ٬ اید به چشم

از عذاب بی گناهی هرکسی اید به خشم

بی کس ُ تنها رها اواره کوی ُ گذر

از سگ همسایهء سیرش نباشد در حذر

روزها در جستجوی بخت بی اقبال خویش

دوش ها مرحم نهد از اشک بر زخم های خویش

مردم از این پرده ها تنگ امده غُرغُر کنند

قبض وارد گشتن ُ اگه شدن پرپر کنند

با گله ٬ تشویشُ غوغا ٬

داد میگویند که ما٬

شادیُ لبخند میجُستم در سیرک شما !

دلقک از نادانی مردم هراسان گیج شد

ان همه راز حقیقت٬ وقتُ عمرش هیچ شد

گفت ای اهل جهالت روزگاری بس دراز

خنده بر لبها نشاندم چون عروسی بی جهاز

روزگارانی دراز از رقص جانم شاد شد

دیده گان مردمان از عیبُ نقصم داد شد

گه مریض احوالُِ گه درمان جانی بوده ام

گه به نقش پیرمرد یا نوجوانی بوده ام

اندر ان لحظات کسی در بینتان یادم نکرد

کس ٬ سراغی از غم مدفون در خاکم نکرد

اه انصافی دهید:

ای صاحبان دلخوشی

ای کسانیکه ز سیری تا سحر جان ناخوشید

بنگرید:

رویایتان از زندگی کاخُ گُل است

غم برای سیلتان چون شاخه ای اندر گِل است

بنگرید امّآ حقیقت را که در این پرده ها

ما نشانی داده ایم از زندگی مرده ها

پوزش ایران پذیرید٬

چون بهم خورد خوابتان

من فراموش کرده بودم

فرق دارد جایتان!                                     

                                                                         از زبان خاک گوهر بان ایران

                                                                                                        ۱۵-۶-۱۳۷۴

     و  ایرانیان  خاک مان  خوارُ  پست

                                                   علفهای هرزه زهرگوشه رسَت

    و ملا ُ   کفتــــــــارُ    خفـــّــاش ها

                                                    ز کرمُ   ز زالوُِِ   خُور لاش ها

     و بخت کرد ز ایران وداع

                                                   ولی  فقیه  شد  علی  سِِِِّد  گدا

     و رفسنجانی انکه سیری نداشت

                                                   به ریشش نشانی زمردی نداشت

     بخواند خطبه ای را به نام خودش

                                                  رئس جمهوری شد به کام خودش

     و اخوندُ  ملا  ٬  بسیجـــی هــــار

                                                 گرفتند دورش وشد دست به کار

     و اغاز کرد سیرک رای اوری

                                                 عروسک زیاد بهر این داوری

     مترسک به صف رونق کارشان

                                                و ایران   بشد    جزو   اموالشان

     زان شوکتُ جاءُ نام ُ مقام

                                               چنان شد که ویرانه شد جان مام

     به فحشا کشیده شدند دختران

                                               خیابانی    گشتند    زن     شاهدان

     نه چادُر  توانست   بپوشد بلا

                                               به صد گونه امراض شدند مبتلا

     جوانان خسته به   دنبال کار

                                               نه صنعت بچرخ بودُ نه کشت زار

    صداشان در امد که ما گشنه ائیم

                                              به رود   اب   داریم ولی  تشنه ائیم

    بوُد نفت ما  بیش  از   صد کُرور

                                              چراغی  نداریم  چــــــرا ؟ بهر  نور

    چنان گشت که پیر افعیان گرد هم

                                              نشستند که دُوزند لبان را به هم

    ز تدبیرو فکر سیه جامه گان

                                              به ایران بشد چرسُ افیون روان

    سرازیر ز مرزها تریاکُ  بنگ

                                            وتازه شروع شد به راه سرد جنگ

و این شد که توتو نوشت سینه چاک

                                                 و روشن نمود شمع صفت نور  پاک

خاک را قابل عشق مینگرم

خاک این  پاکتر از چشمه محکوم به فنا

خاک را منزل احسان ُمحبت به خدا مینگرم

وتبسم زده ام بر شمشیر

تشنه تیغی که اسارت میبرد

خاک را :

مادر من ـ مادر تو

پس نباید جا ماند

باید از سلسله کوهی که دماوند دارد

به زمین خون غرور من عاشق بارد

نه که مرداب گردید

وچو مارمولکِ از روشنی صبح ترسید

وخزید گوشه‌ محزون هراس

که در این وقفه بیهوده هزاران عقرب

به تن گندُم ِ دل

همچون داس

نیش بر  پاک دلان میکوبند

همچو زاغان ٬ 

پی یک لقمه به هرگوشهُ کنار

همچو جغدان ٬ پی یک مرده چنارمبگردند

به دل ساده دلان می خندند

ای شاهین غرور پر باز کن

تو مَخا٬ لاشه خُوران گرد ایند

وبه خون ابه کشند٬

میهن من - میهن تو

 پستیُ ذلت این لاشه خوران

تا بِدانجاست که بر دار کِشند ٬

مرغک حق

که چرا ؟ حق ْ حقُ -حقْ میخوانی؟

عاشقان زندانی٬

زندگی  پنهانی٬

شوکتُ عظمت ماست قربانی٬

پس کجاست؟

ارش منْ

ارش توْ ایرانی؟

سر کن اواز رهائی ٬ سر کُن

خاک را منزلِِِ نیلوفر کُن

بشکن ٬ قلب سیاهی بِشکن

ریشه‌ء ظلمُ تباهی رُ بکن

باغ را  پاک ز این خاران کن

دل خود همرَه این ایمان کن

که اگر تیغ شیاطین تیز است

دل این  پاک دلان از ستمش لبریز است

و چواتش بکشد

 شعله در این خرمن کاه

نیزه نفرت این

مردم ازادیخواه

اه ْ از عاقبت مردم  بی چاره ما

                                                چه بیاورد خطا کرده ما بر سر ما؟

زندگی   نیست ٬ طبیعَـــت  مُرده  است

                                                دیو زرد سبزی باغ را ٬خورده است

جغد شوم تکیه به عدل خانه شاهین بسته

                                             حرف  شیطانُِ  ز قران  خداوند  گفتـه

گرگ را  پاس ده  بره  یتیمان  کـــردند

                                             دور ایستادهُ از کرده خود خُرسندند

دختران صیغه عمامه  سران میگردند

                                           پسران مست به محراب خدا میخندند

مسجدی نیست که در ان نبود بمب بسیار

                                           بندُ زنجیر نباشد  پس ان بر سر کار

مجلسی داغ ز لعبُ هوسُ مکرُ دروغ

                                        منزلی عاری ز عشقُ غزلُ مهرُ فروغ

شده در مکتب ان لاشهْ خوری درس خدا

                                       لال ماندنْ  نشنیدنْ وندیدن ٬  یه صدا

فاتحانی که خود امروز شدند طعمه چرا؟

                                        نکنند شرم ز این قائله کرده بِ راه

اری این ماحصل دانه کشت کرده ماست

                                   این همان جامه تنگیست که برازنده ماست

شد در این طرفه نو دود به هرخانه ما

                                   اعتیاد  کـــــــــرد  نفوذ  در  دل  کاشانه  ما

افعیان زهر بپاشانده خرگوش کشند

                                   روبه هان شاد زمردار خوری مستُ خوشند

نوجوانان همه الوده بنگ رفته به خواب

                                   و  جوانان  همه  تریاکـــــی ُ  بیمـــارُ  خراب

مادران   گریه کنان  در غم  اولاد  اسیر

                                   پدران     پیــــر  ز  اندوه  جوان  لب  تیــــــر

نه توانی که جوانان بروند در   پی کار

                                  مزرع ِ زردُ  چمن زردُ  گلان  گشته  شکــــار

این همان دوره سازندگی دولت ماست 

                                 که ز ژرفای عرق چین ُ ز عمامه به   پاست

چون به    پایان برسید موعد اکبر کوسه

                                 زد   به   کرسی   نظام   مصلحتی   وی بوسه

کرد لوس مجلسُ جمهوریُ حرف مردم 

                                سر  قانون  اساسی  رُ  شکست  او  با دُم

خاتمی  ژنده  گدای  گـــــــــُذر ری  تا  قم

                                       ناگهان   سر  بِ کشید  جام  ریاســــت با خُم

او که در مکتب پیر گرگ عبوس درس گرفت

                               نوکری کـــــــــرده به سر دفتری پیر خرفت

انقلابی  که  ز  اســــــلامُ  دیانت  شـــــده  بود

                               همه  جایش  پُر  از فسق ُ خیانت  شده  بود

داد  مظلــــــوم  ز هر  گوشــــه  ان  می امد

                               اشـــک ُ خون از دل هر پیر ُ جوان می امد

به  فـــــسادُ  به  تبـــاهی ُ  ســـتم  بود اسیر

                               مردمان  گشنه ُ  رشوه  شده  بود  عالم  گـیر

نوجــــــوانش  همه  الوده  تریاکُ  حشیش

                               دخترانش  همه  فاسد  شده  از  بهر  معــیش

و به بن بست کشیده شده بود حزب خدا

                               همه  از  دین  خداوند  ملول  گشــــــته جدا

اعتراض داشت به فریاد زدن می امیخت

                               مشت ازادی شیران به سر دیو می ریخت

کمْ کَ مَک٬ داشت غروب برق شیاطین میکرد

                             وطلوع از  پس ان پرتوی شاهین می کرد

خاتمی   باز   به   نیرنگُ    ریا    داد   ٬نجـــات

                             گفت   از   جامـــــعه مَدنـــــیُ صلحُ    ثبات

گفت  باید  کــــه  شنید  حرف  ز هر  منتقدی

                             گفت  اصـــلاح  کنیم  جامعه  را  ما  ز بدی

های روزنامه نگاران بنویسید غمتان

                             بنمائید  عیان  اهــــل  سخـُــــن  مَنتِقِ تان

رو کنید  جمع شده دانشجو مرجعتان

                             نکنید ٬ بیم ُ  بر  اَفـلاک  کنــُید ٬پرچم تان

ساده لوحانه دگر باره بخوردند٬ کَلک

                             مردمُ ٬ باز   نمایان  بِ شُدَند ٬ بَهر  اَلَک 

با همان طرفه رندانه که زد گرگ نُخست

                           وجناهای رقیب را به همین شیوه بِ جُست

به توانست بِ فریبد همه احزاب جوان

                           سبزه ها را  بِ شناسد وسط   فصل   خزان

چون چنین گشت بگفتند به فدائی امام

                          قتل    زنجیره ای    اغاز    کند    در    حمام

و سعید  نوچه  قداره  به دستان  لعین

                          کُشت   داریوش   فروهر   و گلش را پروین

کرد ترور عسگر دیوانه سعید حجاران

                         در سحرگاهی  نمود  صورت  او  تیر باران

در این موقع نوشت توتو شبی از دردها

                         از      شبُ      یخ زدگیُ     خطر ِ    نامردها

شمشادها٬                                         فضای مسجدان ((۱۲-۸-۱۳۸۲))

زرد گشتهْ  پژمردَ ند٬

هم سان گلان یاسُ نیلوفر٬

به زیر چادر تاریک می میرند

و از انان که می مانند٬

حقّّ نفس را ٬((به جرم زندگی زنجیر می بندند٬))

قناریها٬

 که تا دیروزمیخواندند٬

به روی شاخه های سبز٬

امید به فردا را٬

سرود فـِِّر ایران را٬

چنان مایوس در لاک غم گلها فرو رفتند٬

که از پرهای زیباشان٬

نمانده جز سیه روئی٬

چنان گوئی٬

که اینان ٬

زاغ های پیر قبرستانهای سردُ مرموزند٬(( نی اند٬زنهای ایرانی ))

فضای مسجدان امّا٬

ز بلبل ها٬ قناری ها و شاهین ها٬

کبوترهای حق سیما٬

شده عاری

وجای ان

مترسکها٬ عروسکهای استبداد

کلاغها ٬ جغدها ٬ لاش خوران

کرم ها وزالوهای بیدادگر٬

به کرسی دیانت تکه گاه بستندْ

و مستند از خون جوانانی که می خواهند شود ازاد٬

                                                         ایـران

موطن شیران ُ شمشیران ِ حق خواهان٬

وپالان های این روسپی دلان٬

مملو ز اندام عدالت٬ عشقُِ ایمان استْ

و پنهان است در پشت رخاشان٬

اهرمن با بمبُ خمپاره٬

که تا در لحظه موعود٬

در ان گائی٬

که مردانُ زنان اریائی اتش افروزند٬

و سوزند بوف ظالم را٬

کنند بر مردمان حمله ٬

کنند این امت عاشق وازاده٬

 هزاران تکهُ پارهْ

بلی اینان که با اسم خدا ٬

سنگ دیانت٬ عشقُ ایمان را به دل کوبندْ

همان خفاشهای ظلم ُ بیدادند٬

که در میدان نورُکوی دانشگاه٬

گیشا یا امیر اباد٬

چو سلاخان

                               ((جوانان - کودکان را قتل ُ قم کردند))

و کشتند این چنان پرهای ازادی ایران را

                                      بخاک و خون کشیدند ظالمان فرهای شیران را

وشد باری دگر رو چهره مکروه خونخواران

                                    ولایت  کرد  هدایت  انقلاب  زشت  ضحاکان

در این اوضاع بی سامان به ناگه اتشی برخاست

                                    فروزان نور امیدی زدانشگاه تهران خاست

غزالها و کبوترها وشاهینهای حق سیما

                                  عقابهای قدیم و قرقیان عاشق  گرما

بجوش امد به تیرماه اب ساکن از دل امید

                                   و خورشید بار دیگر بر شبستان زمین تابید

خروشان سیل ازادی براه را افتاد در ایران

                                چشیدند ظالمان ضربات شمشیر شیر جاویدان

نماند بر هیچ کس پنهان که اینان یار خورشیدند

                               و سربازان کاوه کورش ُ داریوش ُ جمشیدند

و ایشان هرکدام یک ارشند از بهر ازادی

                             و تیرهاشان نشان رفته است به قلب مار هشتادی

و اغاز شد دگر طوفان اگرچه زیر تیر باران

                             نشست اتش ولی بیدار نمود چشمان در خوابان

جوانان را ضحاکان که از اوضاع شدند اگاه

                            به پائین پرت میکردند ز بام کوی دانشگاه

وخفاشها وکفتارها ومیمون های استبداد

                           بریختند بر سر مرغان ازادی در ان بامداد

شکستند بالُ جاری شد زخونهای عزیزانم

                         هزاران رود روان گشت درمیان خاک دُرّدانَم

خیانت پشت هم بسیارُِ کشتارها فراوانتر

                         برای سیری ماران ُ کفتارها فضا بهتر

نمایان شد پس پرده وپیدا گشت هزاران دار

                       جوانان را بجرم زندگی در بند کردند خوار

قلم ها را شکستندُ نفسها را فرو بردند

                      جسدها را نمیدادند چرا؟زیرا که میخوردند

در این هنگامه توتو خواند نوائی را به روی ساز

                     که اینجا میکنم بازگو و افشا میکنم این راز

از غم احوالتان چون رود میایم

بیا دریا بگیر دستان من

موجها ببر بالا

از سوزش داستان من

گو

                        {به ساحل رفته ها-در خواب خوش دلبسته ها}

دریا سرای دیگریست

از همه اندوهُ غمها

از پلیدیها بَریست

اسمانی رنگ او افشا کند پاکی او

مستی امواج گیجش شرح دهد تاکی او

نیست اندر قلب او یک قطره ای حتی رها

یا که دلداری زیاری لحظه ای کوتاه جدا

هم وطن وقتش رسیده

قطره ها جاری شوید

ای سفیدها ای سیاه ها

لحظه ای ابی شوید

دست در دستان هم ازادی را فریاد زنید

پایه ظلمُ ستم را از دل ایران کنید

قطره ها دریا شوید

ریشه سنگُ درید

فرکنید اکبر محمدهای در زندان ظلم

                                بشکنید با مشت دادخواهی سرودندان ظلم

کاظمی ان شیر زن ایران زمین

                                انکه ریختند خون وی را در اوین

دختران گم شده در کوی دانشگاه به دام ظالمین

                                 روزنامه نگارانی که میمیرند به کام قاتلین

ان اعلمهای سپید لشگر پاینده گی

                                 ان کبوترهای عاشق با پر ازادگی

از برای فخر خاکُ عظمت فردای ما

                                   جان فشانیها نمودند ان شقایقهای ما

قدر ایشان را بدانید نامشان بیرق کنید

                                   قطره ها دریا شویدُ ظالمان را غرق کنید

اتحاد موجب شود دیوان بمیرند بی شکی

                                    نیست قدرت در جناحُ حزبُ نیروی تکی

بایدا دور از تفاوت همدلی را پیشه کرد

                                     از برای کشتن دیو پلید اندیشه کرد

کردُ لرهامان کجائید؟نیست اینک وقت خواب

                                    گیلکُ ترکُ عرب باید زجا برخواست شتاب

خاکمان ایرانمان ویرانه ای گشته است حزین

                                    خون ناموسهای ما را ریخته اند با نام دین

پیر گرگ شاهرودی خونخوار با سگهای زرد

                                    عادل حداد اصغر زاده ان ابزار درد

صلح کردند درخفای مستی شبهای خویش

                                   تا برانند مرکب عمامه داران را به پیش

در خفای دادگاه انقلاب ازاده را

                                  میزنند گردن کبوترهای دام افتاده را

با نفاق ما و دور اندیشی جغد پلید

                                 نیست امیدی به روشن کردن صبح سپید

اتحاد است انچه دشمن را به زانو میکشد

                                 زهر شیران را به خفاشهای زالو میچشد

شمس تابانی که جغدها کرده اند انرا کسوف

                                  نقل قولم از زمستان استُ سرمای خسوف

صفوف غم منظم گشته در هر سو

سر هر کوچه یک لشگر

ز خفاشهای خونخوار دسته ای بستند

و مستند از شراب ظلم سیرابند

نه انگاری عطش دارند هنوز

این دامهای رج بهم گشته

کبوترها در انسوتر

به عشق پر کشیدن

پر زدن دنبال یک فرصت

و حسرت گشته از بهر پراشان

اوج کشیدن سوی ازادی

دلاشان عاشق پرواز

و این اغاز

نشان از برق خورشیدیست

که در تاریکی مطلق

اگرچه نرم و اهسته

ولی با اقتداری گرم تابان است

کجا باشد مگر اینجا؟

از این دور شکل میدان نبرد گرگ و انسانیست

شبیه بندو زندانیست

خیابانیست

گذرگاهیست

میدانیست

به پهنای جهالت

نفرت و بوی خیانت از هوایش خوب میاید

و از دیدی دگر

چون لاله زاری سرخ و گلگون

بستر صدها که نه

اری هزاران کفتر جامه سپید عشق می باشد

کبوترها

به قصد پرگشودن هر دو گه گاهی

پران را باز کرده

بال میکوبند

چو شمشیر بر سر خفاشهای تیره جامه

گرمی خورشید تابان را

خیابان را به نام مهر میشویند

و می روبند

از جان گذرگاه جسم های زشت و مکروه

هواداران تاریکی مطلق را

و میگویند که ازادی ما تقدیر امروز است

و میرانند ز پیش روی خود

خفاشهای جغد استبداد حاکم را

و اما ان کریه دلها

که از بیم کبوترها

می لرزند و میترسند ـ پر بیم اند

به زور نیزه و شلاق

به قصد کشتن پرواز

قفس هارا پر از جوجه کبوتر میکنندو

با قل و زنجیر میبندند پرهاشان

ولی غافل از اینکه میل پرهاشان

چنان محکم مصمم مقتدر

از ریشه ازادی پرواز میباشد

که هیچ زنجیرو بندی را

توان بستن بالها نمی باشد

و زنگار بسته زنجیرهای استبداد ان جغد

حتا یک دم دیگر

نتاند طاقت شمشیر پرهای کبوترهای ازادی به خود بیند

و پاره گرددو دیگر زان بعد هیچ خفاشی

و یا جغدی

مجال و جراعت ایستادگی در شهر همت را نخواهد داشت

و بازداشت گشتگان اما

ان کفتران بال زخمی یادمان باشد

که روزی در میان ما کبوترها

به ژرفای وطن پر باز می کردند

و چون مرغان ازادی

حق و حق ساز میکردند

هنوزم میشود در لابلای کوه دانشگاه

و یا گیشا

یا که بابک شهر

از ان روزهای فر زاده

کشید نقشی ز کفترهای ازاده

و دید مردان دل داده

هزاران لاله خونی به روی خاک افتاده

و بر هر برگ حک گشته

که ازادیست پاینده

در اینده چه میگویند به ما طفلان فردامان        

                                                  شویم شرمنده از تاریخ و این زنجیر بر پامان

نمیخندند به ما اخر پدر هان غیرتت پس کو؟

                                     چرا گردن نهادی زیر گیوتین ظالم گو؟

کنون هنگام دعوا بر سر دینارو درهم نیست

                                                             و جز یک دل شدن بر زخم ما داروئی مرحم نیست

نه جمهوری نه مشروطه نه ملی مذهبی چپ خواه

                                              مجاهد سلطنت خواهی نکاهد مشکلی اینگاه

که اینک ما همه هم خون و هم رزمیم و ایرانی

                                                      و باید دست در دستان هم ازادکنیم ایران زندانی

ببینید مردمم زنجیر ناعدلی و ظلم بر پاست

                                              ببیند سر در دادگاه ما تصویر شیطانهاست

و پیداست

یک تعادل

و ترازوی عدالت یعنی

انچه است حق همه را محفوظ است

و همه یکسانند

پیش قانون تراز!

دوش در رهگذر منزل خود دیدم مار

                                              که گریبان بدریدست و زند چون زن زار

گفتمش های چه سخت امده برحالت کار؟

                                           که چنین زجه زنی داد کنان از ان دار!

گفت گر حوصله داری شنوی گویم یار

                                          تا بدانی که نیش هم بخورد گه گاه مار

روز قبل چون به دل دشت زدم بهر شکار

                                        لقمه ای چرب بدیدم وسط مشتی خار

خیز کردم و زدم جست برش بهر ناهار

                                             ناگهان پای نهاد بر سران یک سگ هار

گفتمش لقمه من باشد و بگذر و گذار

                                           گفت از ان من است لقمه تو انرا بگذار

به هوا خاست زاین کشمکش و جنگ غبار

                                   مردمان جمع شدندلقمه بیفتاده کنار

عاقبت گفت یکی جای جدال پیش هزار

                                             سوی قاضی بروید عدل کند جای هوار

چون به عدل خانه شدیم روبهی عمامه گذار

                                          تا بدید شاکی بود یک سگ دیوانه هار

بعد چند پرسش بی سود واز روی نوار

                                                گفت بیچون و چرا مال سگ است نی زتو مار

نه تعادل در کار

نه ترازوی عدالت یعنی

انچه است حق همه را محفوظ است

وهمه یکسانند پیش فرمان شما

و ترازوی عدالت عکسیست

بهر زیبائی به عدل خانه ما

و بیدادها کنند ضحاکهای مار بدوش اینجا

                                                              شنید حرفهای من را مردم ازاده درهرجا

بلوچ و کردو پارس گیلک

                                لرو ترک و عرب اینک

شوید یک رنگ و خورشید را نشانید دوش شیر فردا

                                                                  و بر عکس کنید این پرچم خونریز جلاد را

شکانید ریشه الوده قارچهای سمی را

                                                                  و محو سازید ز بنیاد سایه بتهای قومی را

ادامه دارد